Στις 20 Οκτωβρίου 2026, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησε τη θέση του για την αναστολή της υποχρέωσης ορισμού εξουσιοδοτημένου αντιπροσώπου στο πλαίσιο της Διευρυμένης Ευθύνης Παραγωγού (EPR). Οι ευρωβουλευτές τάχθηκαν υπέρ της αναστολής για τις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις με έδρα στην ΕΕ, έως το 2035, περιορίζοντας το πεδίο της αρχικής πρότασης της Επιτροπής. Σύμφωνα με το Packaging Europe, το κείμενο που αφορά τις συσκευασίες και τις μπαταρίες εγκρίθηκε με 616 ψήφους υπέρ, 9 κατά και 39 αποχές. Μία μέρα αργότερα, στις 21 Οκτωβρίου, το Συμβούλιο υιοθέτησε τη δική του θέση, με διαφορετική ωστόσο προσέγγιση. Όπως αναφέρθηκε στο άρθρο για το αίτημα των ΜΜΕ για αναστολή της υποχρέωσης, η απαίτηση αυτή είναι από τα πιο αμφιλεγόμενα σημεία του PPWR για τις μικρότερες επιχειρήσεις.
ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ
Τι Προβλέπει η Απαίτηση
Σύμφωνα με το άρθρο 45(3) του PPWR, ένας παραγωγός που διαθέτει συσκευασίες σε κράτος μέλος όπου δεν είναι εγκατεστημένος πρέπει να ορίσει εκεί εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπο για την Διευρυμένη Ευθύνη Παραγωγού. Ο αντιπρόσωπος αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις EPR του παραγωγού στη χώρα αυτή, όπως την εγγραφή και την υποβολή εκθέσεων. Αντίστοιχοι κανόνες υπάρχουν στον Κανονισμό για τις Μπαταρίες καθώς και στις οδηγίες για τα απόβλητα, τον ηλεκτρικό και ηλεκτρονικό εξοπλισμό και τα πλαστικά μιας χρήσης.
Για μια μικρή εταιρεία που πουλά online σε καταναλωτές σε διάφορα κράτη μέλη, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει να ορίσει ξεχωριστό αντιπρόσωπο και επομένως να επωμιστεί ξεχωριστό κόστος για κάθε χώρα.
Η Πρόταση της Επιτροπής
Στις 10 Δεκεμβρίου 2025, στο πλαίσιο της δέσμης απλούστευσης της περιβαλλοντικής νομοθεσίας (Omnibus VIII), η Επιτροπή πρότεινε την αναστολή του υποχρεωτικού ορισμού εξουσιοδοτημένων αντιπροσώπων έως την 1η Ιανουαρίου 2035. Η πρόταση περιλάμβανε δύο σκέλη: έναν κανονισμό για τις συσκευασίες και τις μπαταρίες και μια οδηγία για τα απόβλητα, τον ηλεκτρικό και ηλεκτρονικό εξοπλισμό και τα πλαστικά μιας χρήσης.
Η αναστολή αφορούσε όλους τους παραγωγούς με έδρα στην ΕΕ που πωλούν σε άλλα κράτη μέλη, παρέχοντάς τους τη δυνατότητα να αποφασίσουν ελεύθερα αν θα ορίσουν αντιπρόσωπο. Οι κανόνες για τους παραγωγούς εκτός ΕΕ θα παρέμεναν αμετάβλητοι.
Η Θέση του Κοινοβουλίου
Το Κοινοβούλιο περιόρισε την αναστολή στις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις, δηλαδή σε εταιρείες με λιγότερους από 50 εργαζόμενους και ετήσιο κύκλο εργασιών ή σύνολο ισολογισμού έως 10 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με τον ορισμό στη Σύσταση 2003/361/ΕΚ της Επιτροπής. Οι μεσαίες και οι μεγάλες εταιρείες θα εξακολουθούν να χρειάζονται εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπο.
Η εξαίρεση θα ισχύει έως το 2035 ή έως ότου ο προγραμματισμένος Νόμος για την Κυκλική Οικονομία (Circular Economy Act) θεσπίσει νέους κανόνες για το EPR. Το δεύτερο κείμενο, το οποίο αφορά τα πλαστικά μιας χρήσης, τον ηλεκτρικό και ηλεκτρονικό εξοπλισμό, τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα και τα υποδήματα, εγκρίθηκε με 612 ψήφους υπέρ.
Η αναστολή αφορά μόνο τον ορισμό αντιπροσώπου. Οι μικροί παραγωγοί θα πρέπει να συνεχίσουν να εγγράφονται σε κάθε κράτος μέλος όπου οι συσκευασίες τους καταλήγουν ως απόβλητα, να δηλώνουν τις ποσότητες που διαθέτουν στην αγορά και να πληρώνουν τα αντίστοιχα τέλη EPR. Το Κοινοβούλιο ζήτησε επίσης καλύτερη ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των κρατών μελών, διαλειτουργικά συστήματα και κοινές απαιτήσεις αναφοράς.
Η Θέση του Συμβουλίου
Το Συμβούλιο τήρησε πιο επιφυλακτική στάση. Τον Ιούνιο του 2026, τα κράτη μέλη δεν συμφώνησαν σε διαπραγματευτική εντολή για τις δύο προτάσεις αναστολής, λόγω σοβαρών επιφυλάξεων της πλειονότητας των αντιπροσωπειών και της προτίμησης να εξεταστεί η EPR συνολικά στο πλαίσιο του Circular Economy Act.
Έκτοτε, οι συζητήσεις προχώρησαν με ταχείς ρυθμούς. Στις 21 Οκτωβρίου, μία μέρα μετά την ψηφοφορία του Κοινοβουλίου, το Συμβούλιο κατέληξε στη δική του θέση. Σύμφωνα με αυτή, ένας παραγωγός με έδρα στην ΕΕ δεν θα χρειάζεται εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπο σε άλλο κράτος μέλος, εφόσον διαθέτει λιγότερο από 1 τόνο συσκευασιών τον χρόνο σε αυτό. Η αναστολή θα λήξει το 2032, ενώ η Επιτροπή θα επανεξετάσει τη διάρκειά της έως τις 31 Δεκεμβρίου 2030 και θα προβλέπεται ρήτρα για τους παραγωγούς που παραβιάζουν τις υποχρεώσεις τους στο πλαίσιο EPR.
Οι δύο θέσεις διαφέρουν τόσο στο κριτήριο όσο και στην καταληκτική ημερομηνία: το Κοινοβούλιο κρίνει με βάση το μέγεθος της εταιρείας και ορίζει ως λήξη το 2035, ενώ το Συμβούλιο κρίνει με βάση την ποσότητα συσκευασιών ανά κράτος μέλος και ορίζει το 2032. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο θεσμικών οργάνων μπορούν πλέον να ξεκινήσουν.
Συμπέρασμα
Δεδομένου ότι και τα δύο θεσμικά όργανα έχουν πλέον διαμορφώσει τις θέσεις τους, οι μικρές επιχειρήσεις έχουν μια πιο σαφή προοπτική ελάφρυνσης, όμως η υποχρέωση εξακολουθεί να ισχύει. Το τελικό πεδίο εφαρμογής θα εξαρτηθεί από το πώς θα συμβιβαστούν το μέγεθος της εταιρείας με την ποσότητα συσκευασιών, και το 2035 με το 2032. Έως ότου επιτευχθεί και δημοσιευθεί συμφωνία, οι παραγωγοί που διαθέτουν συσκευασίες σε άλλα κράτη μέλη οφείλουν να διατηρήσουν σε ισχύ τις δράσεις που έχουν λάβει σχετικά με τον εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπο. Ο οδηγός της Επιτροπής για τον PPWR και τις μικρές επιχειρήσεις, που δημοσιεύτηκε στις 19 Οκτωβρίου, παρέχει και άλλες χρήσιμες διευκρινίσεις.
