Η Εμβέλεια του PPWR Πέρα από την ΕΕ: Το 93 % των Βρετανών Κατασκευαστών και Προμηθευτών Δηλώνει Επηρεασμένο

Έρευνα σε 200 βρετανικές επιχειρήσεις – εκτός του κλάδου των τροφίμων – διαπίστωσε ότι το 93 % έχει επηρεαστεί ή αναμένεται να επηρεαστεί από τον PPWR (Packaging and Packaging Waste Regulation) παρά το γεγονός ότι ο Κανονισμός αποτελεί μέτρο της ΕΕ και δεν εφαρμόζεται απευθείας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η έρευνα διεξήχθη από τη Sapio Research για λογαριασμό της εταιρείας logistics Advanced Supply Chain και κάλυψε τομείς όπως οικιακά είδη, μόδα, ηλεκτρονικά είδη και υπόδηση.

Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στις 11 Αυγούστου 2026, μόλις μία ημέρα πριν ο PPWR τεθεί σε γενική εφαρμογή στην ΕΕ.

 

Τι Έδειξε η Έρευνα

Η κατανομή των απαντήσεων δείχνει έναν κλάδο που βρίσκεται σε πολλά διαφορετικά στάδια προσαρμογής:

• 16 % έχουν ήδη τροποποιήσει τη συσκευασία τους για συμμόρφωση με τον PPWR
• 39 % προχωρούν επί του παρόντος σε αλλαγές
• 32 % επανεξετάζουν και αξιολογούν τις μορφές συσκευασίας τους
• 6 % αναμένουν να επηρεαστούν, αλλά δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη τη διαδικασία
• Μόνο το 7 % δήλωσε ότι ο PPWR δεν θα έχει κανένα αντίκτυπο στη συσκευασία τους

Όσοι εξάγουν στην ΕΕ πρέπει στην πράξη να συμμορφώνονται με τους κανόνες της και πολλοί επιλέγουν να τυποποιήσουν τη συσκευασία τους και για τις δύο αγορές, αντί να διατηρούν ξεχωριστούς τύπους. Αυτή η προσέγγιση απλοποιεί τα logistics, ελέγχει τα κόστη και αποφεύγει την πολυπλοκότητα που θα προσέθετε η διαχείριση δύο παράλληλων συστημάτων.

 

Η Πρόκληση της Συμμόρφωσης

Ένα από τα πιο σημαντικά ευρήματα της έρευνας είναι το χάσμα μεταξύ της επίγνωσης ότι η συσκευασία πρέπει να αλλάξει και της ικανότητας απόδειξης ότι αυτή πληροί τις απαιτήσεις. Σύμφωνα με την Advanced Supply Chain, η μεγαλύτερη πρακτική πρόκληση για τις βρετανικές επιχειρήσεις είναι η τεκμηρίωση της συμμόρφωσης, καθώς χρειάζονται ακριβή τεχνικά στοιχεία για τη σύνθεση των υλικών, τις ποσότητες και την ανακυκλωσιμότητα, τα οποία κατέχουν κατά κύριο λόγο οι προμηθευτές.

Αυτό αντικατοπτρίζει μια πρόκληση που αντιμετωπίζουν και οι παραγωγοί που εδρεύουν εντός ΕΕ. Ο PPWR απαιτεί Δήλωση Συμμόρφωσης και τεχνικό φάκελο για κάθε συσκευασία που διατίθεται στην αγορά της ΕΕ από τις 12 Αυγούστου 2026. Για τις βρετανικές επιχειρήσεις που εξάγουν στην ΕΕ, αυτό σημαίνει ότι πρέπει είτε να εξασφαλίσουν την τεκμηρίωση από τους προμηθευτές είτε να αναθέσουν ανεξάρτητες δοκιμές και αξιολογήσεις.

 

 

Η Εσωτερική Πίεση του ΗΒ: pEPR

Η έρευνα υπογραμμίζει επίσης ότι οι βρετανικές επιχειρήσεις δεν προσαρμόζονται μόνο στη νομοθεσία της ΕΕ, αλλά ταυτόχρονα διαχειρίζονται και το βρετανικό σύστημα Διευρυμένης Ευθύνης Παραγωγού (pEPR), το οποίο έχει εισαγάγει νέα τέλη που μετατοπίζουν το κόστος διαχείρισης των αποβλήτων συσκευασίας από τις τοπικές αρχές στους παραγωγούς.

Τα ευρήματα για το pEPR είναι αξιοσημείωτα:

• 70 % των επιχειρήσεων ανέφερε αυξημένες απαιτήσεις επανασχεδιασμού συσκευασιών ως αποτέλεσμα του pEPR
• 47 % διαπίστωσε αύξηση των επιπέδων αποβλήτων συσκευασίας
• 37 % ανέφερε ότι το σύστημα οδήγησε σε περισσότερα σφάλματα συσκευασίας, αυξάνοντας περαιτέρω τον όγκο των αποβλήτων

Από την περίοδο 2026-2027, τα τέλη pEPR διαφοροποιούνται βάσει ανακυκλωσιμότητας. Οι συσκευασίες που αξιολογούνται ως χαμηλής ανακυκλωσιμότητας θα επιβαρύνονται με συντελεστή τελών 1,2x, ο οποίος θα αυξηθεί στο 2,0x έως την περίοδο 2028-2029. Αυτή η δομή τελών δημιουργεί ένα άμεσο οικονομικό κίνητρο για βελτίωση της ανακυκλωσιμότητας, παράλληλα με τις διατάξεις του κανονισμού PPWR για τη διαμόρφωση των τελών EPR.

Η διπλή πίεση από τον PPWR και το pEPR ωθεί τις βρετανικές επιχειρήσεις προς στρατηγικές συσκευασίας που δίνουν προτεραιότητα στην ανακυκλωσιμότητα, την ελαχιστοποίηση των υλικών και το ανακυκλωμένο περιεχόμενο και στις δύο αγορές ταυτόχρονα.

 

Συνέπειες Πέρα από το ΗΒ

Τα αποτελέσματα της έρευνας είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Αν το 93 % των βρετανικών επιχειρήσεων – σε μια χώρα που δεν είναι πλέον κράτος μέλος – αναφέρει επίπτωση από τον PPWR, η πρακτική εμβέλεια του Κανονισμού ξεπερνά σαφώς τα 27 κράτη μέλη.

Για τους παραγωγούς και τους προμηθευτές συσκευασιών σε παγκόσμιο επίπεδο, αυτό σημαίνει ότι ο PPWR καθίσταται ένα de facto βασικό πρότυπο, όπως συνέβη και με τον κανονισμό REACH της ΕΕ για τις χημικές ουσίες. Οι επιχειρήσεις που ευθυγραμμίζουν έγκαιρα τη συσκευασία τους με τις απαιτήσεις του PPWR, ανεξάρτητα από την έδρα τους, είναι πιθανό να αντιμετωπίσουν λιγότερα εμπόδια καθώς άλλες αγορές αναπτύσσουν τα δικά τους πλαίσια βιωσιμότητας για τις συσκευασίες.

 

Συμπέρασμα

Η έρευνα παρέχει πρώιμα δεδομένα για τον τρόπο που ο PPWR διαμορφώνει τις αποφάσεις συσκευασίας εκτός ΕΕ. Με το 93 % των βρετανικών επιχειρήσεων να αναφέρει αντίκτυπο και πάνω από τις μισές να κάνουν ή να έχουν ολοκληρώσει αλλαγές, ο Κανονισμός λειτουργεί ως προϋπόθεση πρόσβασης στην αγορά, η εμβέλεια της οποίας υπερβαίνει κατά πολύ τη νομική του δικαιοδοσία. Για επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται διασυνοριακά, το ερώτημα δεν είναι πλέον αν ο PPWR τις αφορά, αλλά το πώς να αναπτύξουν συστήματα συμμόρφωσης για τις συσκευασίες που να καλύπτουν αποτελεσματικά τις απαιτήσεις τόσο της αγοράς της ΕΕ όσο και της εγχώριας.